ESSELAMU ALEYKUM VE RAHMETULLAHU VE BEREKATUHU

-39/ZUMER-17: Vellezînectenebût tâgûte en ya’budûhâ ve enâbû ilâllâhi lehumul buşrâ, fe beşşir ıbâd(ıbâdi).
Ve onlar ki; taguta (insan ve cin şeytanlara) kul olmaktan içtinap ettiler (kaçındılar, kendilerini kurtardılar). Çünkü Allah’a yöneldiler (Allah’a ulaşmayı dilediler). Onlara müjdeler vardır. Öyleyse kullarımı müjdele!

Sahâbeye kulluk açısından bakıyoruz. Sahâbe başlangıçta tagutun kuluydu. Kur’ân-ı Kerim; insan şeytanların ve cin şeytanların bütününe, her türlü şeytana “tagut” diyor. Bütün sahâbe tagutun kulu iken, hepsi Allah’a ulaşmayı dileyip tagutun kulu olmaktan kurtulmuşlardır. Ne olmuşlardır? Allahû Tealâ: “Kullarımı müjdele.” diyor. Sahâbe hem Allah’a kul olmuşlar hem de Allahû Tealâ’dan cennet müjdesini almışlardır.
Allahû Tealâ: “Onlara müjdeler vardır.” diyor. “Müjde vardır.” deseydi bu sadece cennet müjdesi olacaktı. Ama Allahû Tealâ: “müjdeler” diyor; hem cennet müjdesi hem de dünya müjdesi. Hem cennet mutluluğu müjdesi hem de dünya mutluluğu müjdesi.
Sahâbenin hepsi Allah’a ulaşmayı dilemiş, hepsi taguta kul olmaktan kendisini kurtarmıştır, Allah’a kul olmuştur. Burası 3. basamaktır.
4. basamakta ise, Allahû Tealâ Rahîm esmasıyla tecelli ediyor. Yusuf Suresinin 53. âyet-i kerimesinde Hz. Yusuf diyor ki:

-12/YÛSUF-53: Ve mâ uberriu nefsî, innen nefse le emmâretun bis sûı illâ mâ rahime rabbî, inne rabbî gafûrun rahîm(rahîmun).
Ve ben, nefsimi ibra edemem (temize çıkaramam). Çünkü nefs, mutlaka sui olanı (şerri, kötülüğü) emreder. Rabbimin Rahîm esmasıyla tecelli ettiği (nefsler) hariç. Muhakkak ki Rabbim, mağfiret edendir (günahları sevaba çevirendir). Rahîm’dir (rahmet nurunu gönderen, rahmetiyle nefsleri tezkiye ve tasfiye edendir).

Böyle bir bapta Allah’ın Rahîm esmasıyla tecelli ettikleri kimlerdir? Allah’a ulaşmayı dileyenlerdir. Bu tecelli neler yapar? Bu tecelli kişiyi körken, sağırken ve dilsizken; gören, konuşan ve idrak eden bir hüviyete sokar.
Böyle bir dizaynda o kişi için Allahû Tealâ’nın bir dizaynı vardır. O kişi kördü, sağırdı ve dilsizdi; Allah onu gören, işiten ve idrak eden biri yaptı.
O sahâbe ki hepimize mutlak olarak örnek olmalı. Acaba sahâbe bundan 14 asır evvel ne yaptı? Gelin beraberce gözlerimizi sahâbeye dikelim, acaba bu Regaib kandili gecesinde onlar ne yaptılar ve içinde bulunduğumuz devirde dînlerini yaşamakta olduğunu zanneden insanlar ne yapıyorlar?

• Özetle; Allah’a insan ruhunun ölmeden evvel ulaşması farzdır. Bütün sahâbe Allah’a ulaşmayı, ruhlarını ölmeden evvel Allah’a ulaştırmayı dilemişlerdir.
• Mürşide ulaşıp tâbî olmak farzdır. Bütün sahâbe kâinatın en büyük mürşidine, Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e tâbî olmuşlardır.
• Ruhu hayattayken Allah’a ulaştırmak farzdır. Sahâbe ruhlarını hayattayken Allah’a ulaştırmışlardır.
• Şu fizik vücudu Allah’a hayattayken teslim etmek farzdır. Bütün sahâbe fizik vücutlarını Allah’a teslim etmişlerdir.
• Nefsi Allah’a teslim etmek farzdır. Bütün sahâbe nefslerini Allah’a teslim etmişlerdir.
• Muhlis olmak, irşad olmak farzdır. (Muhlis olmak ile irşad olmak aynı anlamda kullanılıyor.) Bütün sahâbe irşad olmuşlar, muhlis olmuşlardır.
• İradeyi Allah’a teslim etmek de, böylece irşad makamına tayin olmak da farzdır. Bütün sahâbe iradelerini Allah’a teslim edip irşad makamına Allahû Tealâ tarafından “İrşada memur ve mezun kılındın.” cümlesiyle tayin edilmişlerdir.

İslâm’ın 7 safhası, işte sahâbe. Bu kâinatta size örnek olacak en büyük insanlar onlardır, sahâbedir. Peygamber Efendimiz (S.A.V)’in göz bebekleri, O’nun canı ciğeri sahâbesi. İşte bu Regaib kandili gecesi gelin beraberce onları yâd edelim. Neler yaptılar, nerelere ulaştılar?
Sözümüzün başında bütün sahâbenin Allah’a ulaşmayı dilediklerini ve bu sebeple taguta, insan ve cin şeytanlara kul olmaktan kurtulup Allah’a kul olduklarını söyledik ama Allah’a ulaşmayı dilemenin farziyetinden bahsetmedik. Farz mı? İşte bakın Allahû Tealâ Rum Suresinin 31. âyet-i kerimesinde ne diyor:

-30/RÛM-31: Munîbîne ileyhi vettekûhu ve ekîmûs salâte ve lâ tekûnû minel muşrikîn(muşrikîne).
O’na (Allah’a) yönelin (Allah’a ulaşmayı dileyin) ve takva sahibi olun. Ve namazı ikame edin (namaz kılın). Ve (böylece) müşriklerden olmayın.

Allah’a yönelmek, Allah’a ulaşmayı dilemek farz mıdır? Farzdır. Allahû Tealâ açık olarak: “Allah’a yönel. Allah’a ulaşmayı dile ve bu sebeple Allah’a karşı takva sahibi ol ve müşriklerden de Allah’a ulaşmayı dileyerek kurtul.” diyor.
Bütün sahâbe hepsi Allah’a ulaşmayı dilediler. Zumer Suresinin 17. âyet-i kerimesinde gördük. Hepsi de taguta kul iken, insan ve cin şeytanların kulu iken hepsi Allah’a ulaşmayı dileyerek hepsi Allah’a kul oldular.
Allah’a ulaşmayı dilediğiniz noktada Allah üzerinize Rahîm esmasıyla tecelli eder ve size 7 tane furkan verir. Bir insan Allah’a ulaşmayı dilemiyorsa, kendisine mutlaka tebliğ yapıldığı cihetle, gözlerini bu tebliğe kapatmış birisidir. Allah’a ulaşmayı dilemeyen birisi kendisine yapılan tebliği hiçe sayan birisidir. Bu sebeple Allahû Tealâ o kişi üzerine engeller koyuyor. Onların gözlerinin üzerine hicab-ı mesture koyuyor. Onların görme hassalarının (basarlarının) üzerine gışavet adlı bir perde koyuyor. Onların işitme hassalarını mühürlüyor ve kulaklarına vakra koyuyor. Kalplerini mühürlüyor ve kalplerine ekinnet adlı idraki engelleyen bir nesne koyuyor. Allahû Tealâ, Allah’a ulaşmayı, tebliğ yapılmasına rağmen dilemedikleri için bu engelleri koyuyor.
Bütün sahâbe Allah’a ulaşmayı dilediler. Diledikleri için bu engellerle karşı karşıya değiller. Allah’a ulaşmayı dileyip tagutun kulu olmaktan kurtulanlar, Allah’a kul oldukları için gören, işiten ve bilenler olurlar. Böyle bir insan 3. basamaktan otomatik olarak 7. basamağa ulaşır. Bu kişi Allah’a ulaşmayı dileyen birisidir.
Bundan sonra sahâbenin ne olduğuna bakalım. Bundan sonraki kademede bütün sahâbe irşad makamına, kâinatın en büyük mürşidine, Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) Efendimiz’e tâbî oldular.
Peki, mürşid farz mıdır? Allahû Tealâ diyor ki:

-5/MÂİDE-35: Yâ eyyuhellezîne âmenûttekûllâhe vebtegû ileyhil vesîlete ve câhidû fî sebîlihî leallekum tuflihûn(tuflihûne).
Ey âmenû olanlar (Allah’a ulaşmayı, teslim olmayı dileyenler); Allah’a karşı takvâ sahibi olun ve O’na ulaştıracak vesileyi isteyin. Ve O’nun yolunda cihad edin. Umulur ki böylece siz felâha erersiniz.

Yani: “2. takvanın sahibi olun. Sizi Allah’a ulaştırmayı vesile olacak kişiyi Allah’tan isteyin.”
Kimden isteyeceksiniz? Allahû Tealâ: “Allah’tan” diyor.
Allahû Tealâ, Allah’tan istendiğini de Bakara Suresinin 45. âyet-i kerimesinde söylüyor:

-2/BAKARA-45: Vesteînû bis sabri ves salât(sâlâti), ve innehâ le kebîretun illâ alel hâşiîn(hâşiîne).
(Allah’tan) sabırla ve namazla istiane (yardım) isteyin. Ve muhakkak ki o (hacet namazı ile Allah’a ulaştıracak mürşidini sormak), huşû sahibi olanlardan başkasına elbette ağır gelir.

Hacet namazı kılınarak istendiğine göre, kesinlikle Allah’tan istenecek. Allahû Tealâ: “Sizi Allah’a ulaştıracak vesileyi Allah’tan isteyin, ibtiga edin. Bu zor bir iştir ama huşû sahipleri için zor değildir. O huşû sahipleri ki; Allah’a mülâki olacaklarına yani ruhlarını ölmeden evvel Allah’a ulaştıracaklarına kesin şekilde inananlardır.” diyor.
Bütün sahâbe bundan sonraki basamakları ne yaptılar, tırmandılar mı?
Kişi;
3. basamakta Allah’a ulaşmayı diler.
4. basamakta Allahû Tealâ Rahîm esmasıyla tecelli eder.
5. basamakta Allahû Tealâ onu gören birisi yapar.
6. basamakta işiten birisi yapar.
7. basamakta idrak eden birisi yapar.
O kişi kör, sağır ve dilsizken, gören, işiten ve idrak eden birisi olur. Neden? Allah’a ulaşmayı diledi diye, Allah’ın otomatik sistemleri harekete geçer. Bütün sahâbenin hepsi gören, işiten ve idrak eden hüviyete gelmişlerdi. 7 basamaktan sonraki aşamada ne olur?
8. basamakta Allah o kişinin kalbine ulaşır. Allahû Tealâ: “ve men yu'min billâhi yehdi kalbehu: Kim Allah’a âmenû olursa Allah onun kalbine ulaşır.” diyor.

-64/TEGÂBUN-11: Mâ asâbe min musîbetin illâ bi iznillâh(iznillâhi), ve men yu’min billâhi yehdi kalbehu, vallâhu bi kulli şey’in alîm(alîmun).
Allah’ın izni olmadıkça bir musîbet isabet etmez. Ve kim Allah’a îmân ederse (âmenû olursa), (Allah) onun kalbine ulaşır. Ve Allah, herşeyi en iyi bilendir.

9. basamakta o kişinin kalbini Allah’a çevirir. Kaf Suresinin 33. âyet-i kerimesi: “Onun kalbini Allah’a çevirir.” diyor.

-50/KAF-33: Men haşiyer rahmâne bil gaybi ve câe bi kalbin munîbin.
Gaybda Rahmân’a huşu duyanlar ve münib (Allah’a yönelmiş) bir kalple (Allah’ın huzuruna) gelenler (için).

10. basamakta Allah o kişinin göğsünü yarıyor, şerh ediyor. Göğsünden kalbine bir nur yolu açıyor. İfade aynen şöyle:

-6/EN'ÂM-125: Fe men yuridillâhu en yehdiyehu yeşrah sadrehu lil islâm(islâmi), ve men yurid en yudıllehu yec’al sadrehu dayyikan haracen, ke ennemâ yassa’adu fîs semâi, kezâlike yec’alûllâhur ricse alâllezîne lâ yu’minûn(yu’minûne).
Öyleyse Allah kimi Kendisine ulaştırmayı dilerse onun göğsünü yarar ve (Allah’a) teslime (İslâm’a) açar. Kimi dalâlette bırakmayı dilerse, onun göğsünü semada yükseliyormuş gibi daralmış, sıkıntılı yapar. Böylece Allah, mü’min olmayanların üzerine pislik (azap, darlık, güçlük) verir.

“Ruhunu Allah’a teslim etmesi için, fizik vücudunu Allah’a teslim etmesi için, nefsini ve iradesini Allah’a teslim etmesi için Allah onun göğsünden kalbine nur yolu açar.”
Bu ne işe yarar? Kişi zikir yaptığı zaman, Allah’tan gelen rahmetle fazl, göğsüne gelir. Göğsündeki yarıktan geçerek kalbe ulaşır. Ama kalbe sadece bir sızıntı olabilir; rahmetin sızıntısı. Burada kişinin kalbine Allah’ın rahmet nurları sızmaya başlamıştır. İşte bu hususu Allahû Tealâ Zumer Suresinin 22. âyet-i kerimesinde açıklıyor:

-39/ZUMER-22: E fe men şerehallâhu sadrehu lil islâmi fe huve alâ nûrin min rabbih(rabbihi), fe veylun lil kâsiyeti kulûbuhum min zikrillâh(zikrillâhi), ulâike fî dalâlin mubîn(mubînin).
Allah kimin göğsünü İslâm için (Allah’a teslim için) yarmışsa artık o, Rabbinden bir nur üzere olur, değil mi? Allah’ın zikrinden kalpleri kasiyet bağlayanların vay haline! İşte onlar, apaçık dalâlet içindedirler.

Allahû Tealâ: “Allah kimin göğsünü yarmışsa ve göğsünden kalbine nur ulaştırmışsa, o kişinin kalbi kasiyet bağlamış kişilerin kalbi gibi değildir.” diyor.
Allah’ın gönderdiği rahmet ve fazl isimli iki tane nur ile o kişinin kalbi aydınlanmaya başlamıştır. Bunlardan rahmet nuru kalbe sızar ve bu rahmet nurları %2’yi bulduğu zaman, kişi 12. basamağa gelir ve böylece Hadid Suresinin 16. âyet-i kerimesi gereğince huşû sahibi olur:

-57/HADÎD-16: E lem ye’ni lillezîne âmenû en tahşea kulûbuhum li zikrillâhi ve mâ nezele minel hakkı ve lâ yekûnû kellezîne ûtûl kitâbe min kablu fe tâle aleyhimul emedu fe kaset kulûbuhum, ve kesîrun minhum fâsikûn(fâsikûne).
Allah’ın zikri ile ve Hakk’tan inen şeyle (Allah’ın nurları ile), âmenû olanların (Allah’a ulaşmayı dileyenlerin) kalplerinin huşû duyma zamanı gelmedi mi? Kendilerine daha önce kitap verilip de böylece üzerinden uzun zaman geçince, artık (zikri unuttukları için) kalpleri katılaşan kimseler gibi olmasınlar. Onlardan çoğu fasıklardır.

Bu huşû sahibi olan kişi, hacet namazını kılarak Allahû Tealâ’dan mürşidini sorduğu zaman mürşidine mutlaka ulaştırılır. Ulaşmak, 14. basamakta tâbiiyeti ifade eder. Kim mürşidine tâbî olursa, el öperse Allahû Tealâ ona 7 tane ni’met verir. Kişi bu noktaya kadar 12 tane ihsan almıştır. Şimdi de 7 tane ni’met alacaktır:
1. ni’met; kişinin kalbinin içine îmân kelimesinin yazılması.
2. ni’met; devrin imamının ruhunun kişinin başının üzerine gelip o kişinin ruhuna “Senin Allah’a ulaşma günün geldi.” demesi.
3. ni’met; bu sebeple ruhun fizik vücuttan ayrılarak ana dergâha ulaşması ve Allah’a doğru yola çıkması. O ruh kişi hayatta iken Allah’a ulaşacaktır.
4. ni’met; o kişinin nefs tezkiyesine başlaması.
5. ni’met; o kişi o güne kadar her kazandığı bir derecelik zaid derece için onun 10 katını almakta iken, bu noktada almakta olduğu dereceler 100 katına çıkar. O kişinin ruhu 1. gök katına çıktığı zaman 1’e 100 devam eder ama ruhu 2. gök katına ulaştığı zaman 1’e 200 olur. 3., 4., 5., 6., 7., gök katlarında 1’e 700’e kadar yükselir. Bir derece kazandığı zaman, kiramen katibîn meleklerinin kendisine yazacağı değer, o kişinin ruhu Allah’a ulaştığı zaman 700 dereceye yükselir.

-2/BAKARA-261: Meselullezîne yunfikûne emvâlehum fî sebîlillâhi ke meseli habbetin enbetet seb’a senâbile fî kulli sunbuletin mietu habbeh(habbetin), vallâhu yudâifu li men yeşâu, vallâhu vâsiun alîm(alîmun).
Mallarını Allah yolunda harcayanların durumu, her sünbülünde (başağında) yüz adet tane (tohum) olmak üzere, yedi sünbül (başak) veren bir tek tohumun durumu gibidir. Allah, dilediği kimse için (onun rızkını) kat kat artırıp verir. Ve Allah Vâsi’dir, Alîm’dir.

Mürşide ulaşmak farz mıymış? Mürşide tâbiiyetin Maide Suresinin 35. âyet-i kerimesinde farz olduğunu gördük.
Sahâbeye bakalım. Bütün sahâbe mürşidlerine tâbî oldular mı? Hem de kâinatın en büyük mürşidine. İşte Fetih-10:

-48/FETİH-10: İnnellezîne yubâyiûneke innemâ yubâyiûnallâh(yubâyiûnallâhe), yedullâhi fevka eydîhim, fe men nekese fe innemâ yenkusu alâ nefsih(nefsihî), ve men evfâ bi mâ âhede aleyhullâhe fe se yu’tîhi ecren azîmâ(azîmen).
Muhakkak ki onlar, sana tâbî oldukları zaman Allah’a tâbî olurlar. Onların ellerinin üzerinde (Allah senin bütün vücudunda tecelli ettiği için ellerinde de tecelli etmiş olduğundan) Allah’ın eli vardır. Bundan sonra kim (ahdini) bozarsa, o taktirde sadece kendi nefsi aleyhine bozar (Allah’a verdiği yeminleri, ahdleri yerine getirmediği için derecesini nakısa düşürür). Ve kim de Allah’a olan ahdlerine vefa ederse (yeminini, misakini ve ahdini yerine getirirse), o zaman ona en büyük mükâfat (ecir) verilecektir (cennet saadetine ve dünya saadetine erdirilecektir).

Bütün sahâbe Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e tâbî olmuşlardır. Ensar da tâbî olmuştur, muhacirîn de tâbî olmuştur. Burası 14. basamaktır.
Kişi tâbiiyetten sonra “Allah, Allah, Allah, Allah…” diye zikir yapmaya başlar. Bu zikir sırasında Allah’ın katından gelen rahmetle fazl ve rahmetle salâvât nurları o kişinin göğsüne gelir, göğsünden kalbine ulaşır. Allah’ın katından gelen rahmetle fazl ve salâvât nurlarından fazıllar, karşıt manyetik alanlara sahip oldukları için kişinin kalbindeki îmân kelimesine yapışmaya başlar. Ve nefs tezkiyesi dediğimiz nefsin kalbindeki fazılların toplanma olayı burada başlar.
Her %7 fazl birikimi gerçekleştiğinde ruh, Allah’a doğru yaptığı seyr-i sülûk isimli yolculukta bir gök katı yükselir.
İlk %7 nur birikiminde zemin kattan önce 1. kata yükselir. 1. gök katında secde eder.
2. defa %7 nur birikiminde 2. gök katına yükselir. Orada suvarılma havuzlarında suvarılmaya başlar.
3. defa %7 nur birikiminde 3. gök katına yükselip iki katılı mescitte secdesini yapar.
4. defa %7 fazl birikiminde 4. gök katına ulaşır. Beyt-ül Makdes’te secde eder.
5. defa %7 nur birikiminde 5. katta Beyt-ül Haram’da secdesini gerçekleştirir.
6. defa %7 nur birikiminde 6. gök katına ulaşır. Burası Allah’ın boyası ile boyanma, sıbgatullah olma makamıdır. Buz kalıbı şeklinde bir nurdan gelen nurlar, oradaki insanların yüzlerini kendi rengine, çok açık yeşil beyaz renge boyar ve çatlatırlar.
Bir gün o ruhlardan bir tanesinin yüz derisi çatlamayacaktır. Onun eline bir kılıç teslim edilir ve kişi tek başına fethe çıkar. Ulaştığı yer, 7. gök katının giriş kapısıdır. Burası da tıpkı zemin kattaki gibi bir altın kapıdır. Önünde altın bir zincir vardır. Kişi altın kılıçla o altın zincire bir defa vurduğunda, uçarak elindeki kılıçla içeriye girer. Tavandan geçerek 7. gök katının 1. âlemine ulaşmış olur.
Burası 7. gök katının ilk âlemidir. Her biri 24 saatlik olan kader hücrelerini ihtiva eder.
Buradan sonra o ruhun ulaşacağı yer 2. âlem olan ümmülkitaptır.
3. âlem, kudret denizidir.
4. âlem, Makamı Mahmud’tur.
5. âlem, Divan-ı Salihîn’dir.
6. âlem, zikir hücreleridir.
7. âlem, İndi İlâhi’dir, Allahû Tealâ’nın huzurudur.
Ne zaman o ruh 7. âlemde en üst noktada bulunan ağaç olan Sidretül Münteha’ya ulaşırsa, bu Allah’ın Zat’ında yok olmaktır, vuslattır.
Bundan 14 asır evvel bütün sahâbe ne yaptılar? Allah’a ulaşmayı dilemek farz, dilediler. Mürşide tâbiiyet farz, Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e tâbî oldular. Ruhlarını Allah’a ulaştırmak farz, ruhlarını Allah’a ulaştırdılar.
Ruhu Allah’a ulaştırmak farz mıdır? Allahû Tealâ herkesin ruhunu Allah’a ulaştırmasını üzerine farz kılmıştır. Allahû Tealâ evvela bunun bir emir olduğunu söylüyor. Şöyle buyuruyor:

-13/RA'D-21: Vellezîne yasılûne mâ emerallâhu bihî en yûsale ve yahşevne rabbehum ve yehâfûne sûel hisâb(hisâbi).
Ve onlar Allah’ın (ölümden evvel), Allah’a ulaştırılmasını emrettiği şeyi (ruhlarını), O’na (Allah’a) ulaştırırlar. Ve Rab’lerine karşı huşû duyarlar ve kötü hesaptan (cehenneme girmekten) korkarlar.

“Onlar Allah’ın, Allah’a ulaştırılmasını emrettiği şeyi, Allah’a ulaştırırlar.”
Vellezîne: Ve onlar
Yasılûne: Vasıl ederler, ulaştırırlar
mâ emerallâhu: Allah’ın emrettiğişeyi
bihî: O’na
en yûsale: Ulaştırırlar.
Allahû Tealâ, bunun bir emir olduğunu söylüyor. Anlıyoruz ki ruhun Allah’a ulaşması farzdır. Kur’ân’da geçen her emir, farz hükmünde olur. O kadar mı? Hayır. Allahû Tealâ “İrciî ilâ rabbiki: Rabbine rücû et, Rabbine geri dön.” diyor. Allah ruhumuzu bize emanet olarak vermiş ve Allah’a dönmemizi istiyor.

-89/FECR-28: İrciî ilâ rabbiki râdıyeten mardıyyeh(mardıyyeten).
Rabbine dön (Allah’tan) razı olarak ve Allah’ın rızasını kazanmış olarak!

Bu Regaib kandili gecesinde sahâbenin bütün hedefe ulaştıklarını görmek üzere biraradayız. Hepsi ruhlarını Allah’a ulaştırdılar. Gördük ki bizim de üzerimize farzdır. Peki, sahâbe ruhlarını Allah’a ulaştırdılar mı? Hepsi ulaştırdılar, hidayete erdiler.
Hidayet ne demektir? inne hudâllâhi huvel hudâ

-3/ÂLİ İMRÂN-73: Ve lâ tu’minû illâ li men tebia dînekum, kul innel hudâ hudallâhi en yu’tâ ehadun misle mâ ûtîtum ev yuhâccûkum inde rabbikum, kul innel fadla bi yedillâh(yedillâhi), yu’tîhi men yeşâ’(yeşâu), vallâhu vâsiun alîm(alîmun).
Ve sizin dîninize tâbî olandan başka kimseye inanmayın. (Habibim) de ki: “Hiç şüphesiz HİDAYET, Allah’ın (Kendisine) ulaştırmasıdır. (İnsan ruhunun ölümden evvel Allah’a ulaşmasıdır.) Size verilenin bir benzerinin başka birine verilmesi (sebebiyle mi) veya Rabbinizin katında (sizlerle) tartışacakları için mi (böyle söylüyorsunuz)?” De ki: “Hiç şüphesiz fazl, Allah’ın elindedir. Onu dilediğine verir.” Ve Allah, Vâsi’un Alîm’dir. (Allah herşeyi kuşatan ve herşeyi bilendir.)

İnne: Muhakkak ki
el hudâ: Hidayet
hudallâhi: Allah’a ulaşmaktır.
Allahû Tealâ: “Hidayet Allah’a ulaşmaktır.” diyor. Bir de Bakara-120’de “Allah’a ulaşmak var ya, işte o hidayettir.” diyor.

-2/BAKARA-120: Ve len terdâ ankel yahûdu ve len nasârâ hattâ tettebia milletehum kul inne hudâllâhi huvel hudâ ve leinitteba’te ehvâehum ba’dellezî câeke minel ilmi, mâ leke minallâhi min veliyyin ve lâ nasîr(nasîrin).
Sen onların dînine tâbî olmadıkça (uymadıkça) ne yahudiler ve ne de hristiyanlar senden (asla) razı olmazlar. De ki: “Muhakkak ki Allah’a ulaşmak (var ya) işte o, hidayettir.” Sana gelen bunca ilimden sonra eğer onların hevalarına uyarsan andolsun ki; Allah’tan sana ne bir dost ve ne de bir yardımcı olur.

inne: Muhakkak ki
hudallâhi: Allah’a ulaşmak
huve: İşte o
el hudâ: Hidayettir.
Hidayet, Allah’a ulaşmayı dilemek, üzerimize farzdır. Bütün sahâbe hidayette erdi mi? Zumer Suresinin 18. âyet-i kerimesi şöyle:

-39/ZUMER-18: Ellezîne yestemiûnel kavle fe yettebiûne ahseneh(ahsenehu), ulâikellezîne hedâhumullâhu ve ulâike hum ulûl elbâb(elbâbi).
Onlar, sözü işitirler, böylece onun ahsen olanına tâbî olurlar. İşte onlar, Allah’ın hidayete erdirdikleridir. Ve işte onlar; onlar ulûl’elbabtır (daimî zikrin sahipleri).

Bütün sahâbe hepsi hidayete ermişler, hepsi ruhlarını Allah’a ulaştırmışlardır. Burası 21. basamaktır. 7 tane gök katı çıkılıyor (15, 16, 17, 18, 19, 20 ve 21. basamaklar) ve 21. basamakta da ruh, Allah’a ulaşıyor. 22. basamakta ruh, Allah’ın Zat’ında yok oluyor. Emanet olan ruh, sahibine ulaştı ve teslim oldu. Bütün sahâbe, hepsi bu hedefe ulaşmışlar, hidayete ermişlerdir. Farz mıdır? Gördük ki iki âyet-i kerime, hidayetin farz olduğunu söylüyor.
Bundan sonra ne olması lâzımdır? Bundan sonra, fizik vücudun Allah’a teslim edilmesi lâzımdır. 21. basamak, Allah’a ulaşmak; 22. basamak, ruhun Allah’ın Zat’ında yok olmasıdır.
23. basamak, bu kişiye Allah’ın katında bir taht ihsan edilmesidir.
24. basamak, o kişinin günün yarısından daha fazla zikre ulaşması ve böylece pozitif bir muhtevaya sahip olmasıdır. Pozitif istikamette zühd. Nefsinin kalbindeki nurlar %71’e ulaşmıştır.
Kişi günün yarısından daha fazla zikretmeye başladığı zaman kısa bir devre sonra bu kişinin nefsinin kalbindeki nurlar %81’e ulaşır. Önemli olan, günün yarısından daha çok zikre ulaşmaktır. Bütün sahâbe bu hedefe ulaşmıştır. Çünkü hepsi fizik vücutlarını da Allah’a teslim etmişlerdir. Yani nefslerinin kalbinde %81’den daha fazla nur birikimini bütün sahâbe sağlamıştır. Hepsi fizik vücutlarını teslim etmişler midir? Allahû Tealâ şöyle söylüyor:

-3/ÂLİ İMRÂN-20: Fe in hâccûke fe kul eslemtu vechiye lillâhi ve menittebean(menittebeani), ve kul lillezîne ûtûl kitâbe vel ummiyyîne e eslemtum, fe in eslemû fe kadihtedev, ve in tevellev fe innemâ aleykel belâg(belâgu), vallâhu basîrun bil ibâd(ibâdi).
Eğer seninle tartışmaya kalkarlarsa, o zaman de ki: “Ben ve bana tâbî olanlar vechimizi (fizik vücudumuzu) Allah’a teslim ettik.” O kitap verilenlere ve ÜMMÎ’lere de ki: “Siz de (fizik vücudunuzu Allah’a) teslim ettiniz mi?” Eğer teslim ettilerse o zaman (onlar) andolsun ki; hidayete ermişlerdir. Eğer yüz çevirirlerse, o zaman sana düşen (görev) ancak tebliğdir. Allah kullarını BASÎR’dir (görendir).

Öyleyse bütün sahâbe, fizik vücutlarını Allah’a teslim etmişlerdir. Gördük ki ruhumuzu Allah’a teslim etmek üzerimize farzdır. Peki, fizik vücudumuzu Allah’a teslim etmek üzerimize farz mıdır? Elbette farzdır. Allahû Tealâ diyor ki:

-36/YÂSÎN-60: E lem a’had ileykum yâ benî âdeme en lâ ta’budûş şeytân(şeytâne), innehu lekum aduvvun mubîn(mubinun).
Ey Âdemoğulları! Ben, sizlerden şeytana kul olmayacağınıza dair ahd almadım mı? Muhakkak ki o (şeytan), size apaçık bir düşmandır.

-36/YÂSÎN-61: Ve eni’budûnî, hâzâ sırâtun mustekîm(mustekîmun).
Ve Ben, sizden Bana kul olmanıza (dair ahd almadım mı?) Bu da Sıratı Mustakîm (üzerinde bulunmak)tır.

Allahû Tealâ fizik vücutlarımızın hepsinden Allah’a kul olacaklarına, Allah’a teslim olacaklarına dair ahd almıştır. Öyleyse fizik vücutlarımızı teslim de üzerimize farzdır.
Ruhumuzu Allah’a ulaştırmak üzerimize farz mıydı? Muzemmil Suresinin 8. âyet-i kerimesi ne diyordu?

-73/MUZEMMİL-8: Vezkurisme rabbike ve tebettel ileyhi tebtîlâ(tebtîlen).
Ve Rabbinin İsmi'ni zikret ve herşeyden kesilerek O’na ulaş.

Gördük ki, Yasin Suresinin 60 ve 61. âyet-i kerimeleri gereğince de fizik vücudumuzu (vechimizi) Allah’a teslim etmek ve şeytana kul olmaktan böylece kurtularak Allah’a kul olmak üzerimize farz kılınmıştır. Fizik vücutlarımızı Allah’a kul etmek üzerimize farzdır.
Peki, bütün sahâbe fizik vücutlarını Allah’a kul etmişler midir? Ettiklerini Al-i İmran-20’de gördük. Allahû Tealâ: “O kitap sahiplerine ve ümmilere de ki: Ben ve bana tâbî olanlar biz hepiniz vechimizi Allah’a teslim ettik.” diyordu. Burası 25. basamaktır. Bu Regaib kandili gecesinde görüyoruz ki; bütün sahâbe fizik vücutlarını da teslim etmişlerdir.
Fizik vücudumuzu Allah’a teslim etmenin ötesi, nefsimizi Allah’a teslim etmektir. Fizik vücudumuzu Allah’a teslim etmek 25. basamak, nefsimizi Allah’a teslim etmek 26. basamaktır. Peki, nefsimizi nasıl teslim ederiz? Ve acaba sahâbe, nefslerini Allah’a teslim ettiler mi? Onlar bize kâinattaki en güzel örmeklerdir.
Nefsin teslimi, daimî zikir adı verilen bir işlevle gerçekleşir. Allahû Tealâ böyle olan insanlara ulûl’elbab, lübblerin sahipleri diyor. Daimî zikrin sahibi olmamız üzerimize farz kılınmıştır.

-4/NİSÂ-103: Fe izâ kadaytumus salâte fezkurûllâhe kıyâmen ve kuûden ve alâ cunûbikum, fe izatma’nentum fe ekîmus salât(salâte), innes salâte kânet alel mu’minîne kitâben mevkûtâ(mevkûten).
Namazı bitirdiğinizde; ayaktayken, otururken ve yan üzeriyken (yan üstü yatarken) Allah’ı hep zikredin! Güvenliğe kavuştuğunuzda namazı erkânıyla kılın. Çünkü; namaz, mü’minlerin üzerine, vakitleri belirlenmiş bir farz olmuştur.

Allahû Tealâ Nisa-103’te nefs teslimini üzerimize farz kılıyor. Ama bakıyoruz ki bütün sahâbe daimî zikrin sahibi oldular. Al-i İmran-190 ve 191’de Allahû Tealâ ulûl’elbabın kim olduğunu söylüyor:

-3/ÂLİ İMRÂN-190: İnne fî halkıs semâvâti vel ardı vahtilâfil leyli ven nehâri le âyâtin li ulîl elbâb(ulîl elbâbı).
Hiç şüphesiz; göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbiri ardınca gelişinde, elbette ulûl’elbab için nice deliller vardır.

-3/ÂLİ İMRÂN-191: Ellezîne yezkurûnallâhe kıyâmen ve kuûden ve alâ cunûbihim ve yetefekkerûne fî halkıs semâvâti vel ard(ardı), rabbenâ mâ halakte hâzâ bâtılâ(bâtılan), subhâneke fekınâ azâben nâr(nârı).
O (Ulûl’elbab) ki; (lübblerin, Allah’ın sır hazinelerinin sahipleri), onlar ayakta iken, otururken ve yan üstü yatarken (hep) Allah’ı zikrederler. Göklerin ve yerin yaratılışı hakkında tefekkür ederler. (Ve derler ki): “Ey Rabbimiz! Sen, bunları bâtıl olarak (boşuna) yaratmadın. Seni tesbih (tenzih) ederiz. Bizi, ateşin azabından koru.”

Daimî zikir gördük ki farzdır ve ulûl’elbab için de daimî zikir söz konusudur. Demek ki kim farz olan daimî zikre ulaşırsa, o ulûl’elbab olur. Ulûl’elbab olmak ise nefslere Allahû Tealâ’nın verdiği emirdir. Kimin nefsi, daimî zikrin sahibi olmuşsa o kişi ulûl’elbab olur.
Allahû Tealâ 14 asır evvel bütün sahâbenin ruhlarını Allah’a ulaştırıp hidayete erdikten sonra, fizik vücutlarını teslim edip hidayete erdikten sonra, nefslerini de Allah’a teslim ettiklerini, ulûl’elbab olduklarını söyleyerek onları müjdeliyor. Allahû Tealâ Zumer Suresinin 18. âyet-i kerimesinde: “Onlar hidayete erdiler.” demişti. Ondan sonra da: “Ve onlar ulûl’elbab da oldular.” diyor. Bütün sahâbe ulûl’elbab olmayı, daimî zikrin sahibi olmayı başarmıştır.
İşte kim ayaktayken de otururken de yan üstü yatarken de hep Allah’ı zikrediyorsa, o kişi ulûl’elbab olmuştur. Ulûl’elbab; ayaktayken de otururken de yan üstü yatarken de hep Allah’ın adını zikredenlerdir.
Görüyoruz ki daimî zikir, Nisa Suresinin 103. âyet-i kerimesine göre farzdır. Allahû Tealâ: “Ayaktayken de otururken de yan üstü yatarken de hep Allah’ı zikret.” diyor. Bakıyoruz ki bütün sahâbe ulûl’elbab olmuşlardır. Zumer Suresinin 18. âyet-i kerimesi bütün sahâbenin ulûl’elbab olduğunu söylüyor. Hepsi daimî zikrin sahipleri olmuşlardır.
Kişi daimî zikrin sahibi olursa ne olur?

• Kişi daimî zikrin sahibidir.
• Kişinin nefsinin kalbinde hiç afet kalmamıştır. Bir başka ifadeyle, kişi daimî zikrin sahibidir ve bu sebeple nefsinin kalbinde hiç afet yok. Çünkü kişi daimî zikirde olduğu için nefsinin kalbi her zaman Allah’ın nurlarıyla doludur. Kişinin zikirsiz bir devresi yoktur ki; kalbindeki nurlar çıksın da karanlıklar geri gelsin. Gelemiyor çünkü nurlar daimî olarak kalbi dolduruyor.
• Bu kişinin kalp gözü açılıyor. Allah’ın gösterdiklerini görüyor.
• Kalp kulağı da açılıyor, Allah’ın kendisine söylediklerini duyuyor.

Evvelâ bu kademede yer katları, yerlerin melekûtu görülür. Kişiye ulûl’elbab makamında 7 yer katı ve bir de devrin imamının ana dergâhı gösterilir. Bütün sahâbe bu hedefe ermişlerdir.
Sonra ne olur? Sonra kişi muhlis olur veya bir başka ifadeyle irşad olur. Allahû Tealâ bütün sahâbenin muhlis olduğunu Bakara-139’da söylüyor:

-2/BAKARA-139: Kul e tuhâccûnenâ fîllâhi ve huve rabbunâ ve rabbukum, ve lenâ â’mâlunâ ve lekum a’mâlukum ve nahnu lehu muhlisûn(muhlisûne).
De ki: “Allah hakkında bizimle mücâdele mi ediyorsunuz? O, bizim de Rabbimizdir sizin de Rabbinizdir. Bizim amellerimiz bize, sizin amelleriniz de size aittir. Ve biz, onun için ihlâs sahibi (muhlis) (kul)larız.”

Bütün sahâbe Allah’a muhlis olmayı başarmışlardır. Muhlis olmak farz mıdır? Farzdır. Allahû Tealâ buyuruyor ki:

-98/BEYYİNE-5: Ve mâ umirû illâ li ya''budûllâhe muhlisîne lehud dîne hunefâe ve yukîmûs salâte ve yu''tûz zekâte ve zâlike dînul kayyimeh(kayyimeti).
Ve onlar, Allah için hanifler olarak dînde halis kullar olmaktan (nefslerini halis kılmaktan) ve namazı ikame etmekten ve zekâtı vermekten başka bir şeyle emrolunmadılar. İşte kayyum dîn (kıyâmete kadar devam edecek dîn) budur.

Bakara Suresinin 139. âyet-i kerimesi ile, muhlis olmakla emir olunan sahâbenin muhlisler olarak Allah’a teslim oldukları kesinleşiyor.
Ulûl’elbab makamından sonraki makam ihlâs makamıdır. İhlâs makamında kişiye göklerin melekûtu gösterilir. 7 kat gök katında söylediğimiz hususlar birer birer o kişiye gösterilir. Bütün sahâbe göklerin melekûtunu görmüşlerdir ve 7. gök katının en üst noktası Sidretül Münteha da gösterildiği zaman ihlâs makamı bitmiş, salâh makamı başlamıştır. Kim Sidretül Münteha’yı görürse Tövbe-i Nasuh’a davet edilir. Bütün sahâbe Tövbe-i Nasuh’a davet edilmişlerdir. Sonra günahları örtülmüş, sonra salâh nuru almışlar, sonra günahları sevaba çevrilmiştir. Böylece bundan sonraki kademede (salâh’ın 5. kademesinde) bütün sahâbe iradelerini Allah’a teslim etmişler ve bütün sahâbe irşad makamına tayin edilmişlerdir. Hepsi irşad makamının sahibi olmuşlardır. Allahû Tealâ şöyle buyuruyor:

-9/TEVBE-100: Ves sâbikûnel evvelûne minel muhâcirîne vel ensâri vellezînettebeûhum bi ıhsânin radıyallâhu anhum ve radû anhu ve eadde lehum cennâtin tecrî tahtehel enhâru hâlidîne fîhâ ebedâ(ebeden), zâlikel fevzul azîm(azîmu).
O sabikûn-el evvelîn (evvelki hayırlarda yarışanlardan salâh makamında iradesini Allah'a teslim ederek irşada memur ve mezun kılınanlar): Onların bir kısmı muhacirînden (Mekke'den Medine'ye göç edenlerden) bir kısmı ensardan (Medine'deki yardımcılardan) ve bir kısmı da onlara (ensar ve muhacirîne) ihsanla tâbî olanlardandı. (Sahâbe irşad makamına sahip oldukları için onlara tâbî olundu). Allah, onlardan razı ve onlar da O'ndan (Allah'tan) razıdır. Onlara Allah, altlarından ırmaklar akan cennetler hazırladı ve orada ebediyyen kalacaklardır. İşte bu, en büyük (azîm) mükâfattır.

1-Allah’a davet etme

 -16/NAHL-125: Ud’u ilâ sebîli rabbike bil hikmeti vel mev’ızatil haseneti ve câdilhum billetî hiye ahsen(ahsenu), inne rabbeke huve a’lemu bi men dalle an sebîlihî ve huve a’lemu bil muhtedîn(muhtedîne).
Rabbinin yoluna (Allah’a ulaştıran yola, Sıratı Mustakîm’e) hikmetle ve güzel (pozitif dereceler kazandıracak) öğütle davet et. Onlarla en güzel şekilde mücâdele et. Muhakkak ki senin Rabbin, O’nun yolundan (Sıratı Mustakîm’den) sapanları (dalâlete düşenleri) ve hidayete erenleri bilir.

-12/YÛSUF-108: Kul hâzihî sebîlî ed’û ilallâhi alâ basîretin ene ve menittebeanî, ve subhânallâhi ve mâ ene minel muşrikîn(muşrikîne).
De ki: “Benim ve bana tâbî olanların, basiret üzere (kalp gözüyle basar ederek, Allah’ı görerek) Allah’a davet ettiğimiz yol, işte bu yoldur. Allah’ı tenzih ederim. Ve ben, müşriklerden değilim.”

-41/FUSSİLET-33: Ve men ahsenu kavlen mimmen deâ ilâllâhi ve amile sâlihan ve kâle innenî minel muslimîn(muslimîne).
Allah’a davet eden ve salih amel (nefs tezkiyesi) işleyen ve: “Muhakkak ki ben teslim olanlardanım.” diyenden daha güzel sözlü kim vardır?

2-Daimi zikir

-3/ÂLİ İMRÂN-190: İnne fî halkıs semâvâti vel ardı vahtilâfil leyli ven nehâri le âyâtin li ulîl elbâb(ulîl elbâbı).
Hiç şüphesiz; göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbiri ardınca gelişinde, elbette ulûl’elbab için nice deliller vardır.

-3/ÂLİ İMRÂN-191: Ellezîne yezkurûnallâhe kıyâmen ve kuûden ve alâ cunûbihim ve yetefekkerûne fî halkıs semâvâti vel ard(ardı), rabbenâ mâ halakte hâzâ bâtılâ(bâtılan), subhâneke fekınâ azâben nâr(nârı).
O (Ulûl’elbab) ki; (lübblerin, Allah’ın sır hazinelerinin sahipleri), onlar ayakta iken, otururken ve yan üstü yatarken (hep) Allah’ı zikrederler. Göklerin ve yerin yaratılışı hakkında tefekkür ederler. (Ve derler ki): “Ey Rabbimiz! Sen, bunları bâtıl olarak (boşuna) yaratmadın. Seni tesbih (tenzih) ederiz. Bizi, ateşin azabından koru.”

-4/NİSÂ-103: Fe izâ kadaytumus salâte fezkurûllâhe kıyâmen ve kuûden ve alâ cunûbikum, fe izatma’nentum fe ekîmus salât(salâte), innes salâte kânet alel mu’minîne kitâben mevkûtâ(mevkûten).
Namazı bitirdiğinizde; ayaktayken, otururken ve yan üzeriyken (yan üstü yatarken) Allah’ı hep zikredin! Güvenliğe kavuştuğunuzda namazı erkânıyla kılın. Çünkü; namaz, mü’minlerin üzerine, vakitleri belirlenmiş bir farz olmuştur.

3-Hayırla davranmak

-13/RA'D-22: Vellezîne saberûbtigâe vechi rabbihim ve ekâmûs salâte ve enfekû mimmâ rezaknâhum sirren ve alâniyeten ve yedreûne bil hasenetis seyyiete ulâike lehum ukbed dâr(dâri).
Onlar, sabırla Rab’lerinin vechini (Zat’ını, Zat’a ulaşmayı ve Allah’ın Zat’ını görmeyi) dileyenler ve namazı ikame edenler, onları rızıklandırdığımız şeylerden gizli ve açıkça infâk edenlerdir. Ve seyyiati, hasenat ile (iyilikle) savan kimselerdir. İşte onlar için, bu dünyanın (güzel bir) akıbeti (sonucu) vardır.

-23/MU'MİNÛN-9: Vellezîne hum alâ salavâtihim yuhâfızûn(yuhâfızûne).
Ve onlar, salâvâtlarını (namazlarını) muhafaza edenler (devam ettirenler)dir.

-28/KASAS-54: Ulâike yu’tevne ecrehum merreteyni bimâ saberû ve yedraûne bil hasenetis seyyiete ve mimmâ razaknâhum yunfikûn(yunfikûne).
İşte onlardır ki; onlara sabırları sebebiyle ecirleri (sevapları) iki kat verilir. Ve onlar, seyyiati (kötülüğü) hasenat (iyilik) ile savarlar. Ve onlara verdiğimiz (manevî) rızıktan infâk ederler.

-41/FUSSİLET-34: Ve lâ testevîl hasenetu ve les seyyieh(seyyietu), idfa’ billetî hiye ahsenu fe izellezî beyneke ve beynehu adâvetun ke ennehu veliyyun hamîm(hamîmun).
Hasene (iyilik) ve seyyie (kötülük), müsavi (eşit) değildir. (Kötülüğü) en güzel şekilde karşıla. O zaman seninle arasında düşmanlık olan kişi, samimi bir dost gibi olur.

4-İrşad

-2/BAKARA-186: Ve izâ seeleke ıbâdî annî fe innî karîb(karîbun) ucîbu da’veted dâi izâ deâni, fel yestecîbû lî vel yu’minû bî leallehum yerşudûn(yerşudûne).
Ve kullarım sana, Benden sorduğu zaman, muhakkak ki Ben, (onlara) yakınım. Bana dua edilince, dua edenin duasına (davetine) icabet ederim. O halde onlar da Bana (Benim davetime) icabet etsinler ve Bana âmenû olsunlar (Bana ulaşmayı dilesinler). Umulur ki böylece onlar irşada ulaşırlar (irşad olurlar).

-21/ENBİYÂ-51: Ve lekad âteynâ ibrâhîme ruşdehu min kablu ve kunnâ bihî âlimîn(âlimîne).
Ve andolsun ki daha önce İbrâhîm (A.S)’a rüşdünü (irşad yetkisini) verdik. Ve Biz, onu (irşada ehil olduğunu) bilenlerdik.

-40/MU'MİN-38: Ve kâlellezî âmene yâ kavmittebiûni ehdikum sebîler reşâd(reşâdi).
Ve âmenû olan adam şöyle dedi: "Bana tâbî olun ki sizi irşad yoluna ulaştırayım."

-49/HUCURÂT-7: Va’lemû enne fîkum resûlallâh(resûlallâhi), lev yutîukum fî kesîrin minel emri le anittum ve lâkinnallâhe habbebe ileykumul îmâne ve zeyyenehu fî kulûbikum ve kerrehe ileykumul kufre vel fusûka vel isyân(isyâne), ulâike humur râşidûn(râşidûne).
Ve aranızda Allah’ın Resûlü olduğunu biliniz. Eğer işlerin çoğunda size itaat etseydi, mutlaka sıkıntıya düşerdiniz. Fakat Allah, size îmânı sevdirdi ve onu kalplerinizde müzeyyen kıldı. Küfrü, fıskı ve isyanı size kerih gösterdi. İşte onlar, onlar irşad olanlardır.

5-Marufla emretmek ve munkerden nehyetmek

-3/ÂLİ İMRÂN-104: Veltekun minkum ummetun yed’ûne ilel hayri ve ye’murûne bil ma’rûfi ve yenhevne anil munker(munkeri), ve ulâike humul muflihûn(muflihûne).
Sizden, (insanları) hayra çağıran, ma’ruf (irfan) ile emreden, kötülüklerden alıkoyan (nefslerindeki kötü afetlerden kurtulmalarına yardım eden) bir ümmet (mürşidler) oluşsun. İşte onlar, MUFLİHUN (felâha erenler)un ta kendileridir.

-3/ÂLİ İMRÂN-110: Kuntum hayra ummetin uhricet lin nâsi te’murûne bil ma’rûfi ve tenhevne anil munkeri ve tu’minûne billâh(billâhi), ve lev âmene ehlul kitâbi le kâne hayran lehum, minhumul mu’minûne ve ekseruhumul fâsikûn(fâsikûne).
Siz, insanlar için çıkarılmış en hayırlı bir ümmet oldunuz. Ma’ruf ile emreder, münkerden (kötülükten) alıkoyarsınız (nefslerindeki kötü afetlerden kurtulmalarına yardım edersiniz). Allah’a îmân edersiniz. Eğer kitap ehli de îmân etmiş olsaydı kendileri için elbette hayırlı olurdu. Onlardan mü’min olanlar da var ama onların çoğu fasıklardır.

-3/ÂLİ İMRÂN-113: Leysû sevâ’(sevâen), min ehlil kitâbi ummetun kâimetun yetlûne âyâtillâhi ânâel leyli ve hum yescudûn(yescudûne).
Ama (onların) hepsi bir değildir. Kitap ehlinden, gece saatlerinde kıyamda durup, Allah’ın âyetlerini tilâvet eden ve secdeye kapanan bir ümmet vardır.

-3/ÂLİ İMRÂN-114: Yu’minûne billâhi vel yevmil âhiri ve ye’murûne bil ma’rûfi ve yenhevne anil munkeri ve yusâriûne fîl hayrât(hayrâti), ve ulâike mines sâlihîn(sâlihîne).
(Onlar) Allah’a ve YEVM’İL ÂHİR’e îmân ederler, ma’ruf (irfan) ile emreder ve kötülükten alıkoyarlar. (Nefslerindeki kötü afetlerden insanların kurtulmasına yardım ederler), hayırlara (iyiliklere) koşuşurlar. İşte onlar salihlerdendir.

6-Muhsin kul olmak(ahd 3 kere farz

-36/YÂSÎN-60: E lem a’had ileykum yâ benî âdeme en lâ ta’budûş şeytân(şeytâne), innehu lekum aduvvun mubîn(mubinun).
Ey Âdemoğulları! Ben, sizlerden şeytana kul olmayacağınıza dair ahd almadım mı? Muhakkak ki o (şeytan), size apaçık bir düşmandır.

-36/YÂSÎN-61: Ve eni’budûnî, hâzâ sırâtun mustekîm(mustekîmun).
Ve Ben, sizden Bana kul olmanıza (dair ahd almadım mı?) Bu da Sıratı Mustakîm (üzerinde bulunmak)tır.

-4/NİSÂ-58: İnnallâhe ye’murukum en tueddûl emânâti ilâ ehlihâ ve izâ hakemtum beynen nâsi en tahkumû bil adl(adli), innallâhe niımmâ yeızukum bih(bihî), innallâhe kâne semîan basîrâ(basîran).
Muhakkak ki Allah, emanetleri sahibine teslim etmenizi emreder. İnsanlar arasında hakemlik ettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder. Muhakkak ki Allah, bununla size ne güzel öğüt veriyor. Ve muhakkak ki Allah, işiten ve görendir.

-5/MÂİDE-7: Vezkurû ni’metellâhi aleykum ve mîsâkahullezî vâsekakum bihî, iz kultum semi’nâ ve ata’nâ, vettekûllâh(vettekûllâhe), innallâhe alîmun bizâtis sudûr(sudûri).
Allah’ın, sizin üzerinizdeki nimetini ve: “İşittik ve itaat ettik” dediğiniz zaman, onunla sizi bağladığı misakını hatırlayın. Allah’a karşı takvâ sahibi olun, muhakkak ki O, göğüslerde (sinelerde) olanı en iyi bilir.

-6/EN'ÂM-152: Ve lâ takrebû mâlel yetîmi illâ billetî hiye ahsenu hattâ yebluga eşuddeh(eşuddehu), ve evfûl keyle vel mîzâne bil kıst(kıstı), lâ nukellifu nefsen illâ vus’ahâ ve izâ kultum fa’dilû ve lev kâne zâ kurbâ, ve bi ahdillâhi evfû, zâlikum vassâkum bihî leallekum tezekkerûn(tezekkerûne).
Yetimin malına, o en kuvvetli çağına gelinceye kadar, en güzel şekliyle olmadıkça yaklaşmayın. Ölçü ve tartıyı adaletle yerine getirin. Kimseyi gücünün dışında (bir şey ile) sorumlu tutmayız. Söylediğiniz zaman, yakınınız olsa bile, artık adaletle söyleyin. Allah’ın ahdini yerine getirin (ifa edin). Böylece tezekkür edersiniz diye, (Allah) işte böyle, size onunla vasiyet (emir) etti.

7-Mürşide tabi olmak

-1/FÂTİHA-5: İyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn(nestaînu).
(Allah’ım!) Yalnız Sana kul oluruz ve yalnız Senden İSTİANE (mürşidimizi) isteriz.

-2/BAKARA-45: Vesteînû bis sabri ves salât(sâlâti), ve innehâ le kebîretun illâ alel hâşiîn(hâşiîne).
(Allah’tan) sabırla ve namazla istiane (yardım) isteyin. Ve muhakkak ki o (hacet namazı ile Allah’a ulaştıracak mürşidini sormak), huşû sahibi olanlardan başkasına elbette ağır gelir.

 -5/MÂİDE-35: Yâ eyyuhellezîne âmenûttekûllâhe vebtegû ileyhil vesîlete ve câhidû fî sebîlihî leallekum tuflihûn(tuflihûne).
Ey âmenû olanlar (Allah’a ulaşmayı, teslim olmayı dileyenler); Allah’a karşı takvâ sahibi olun ve O’na ulaştıracak vesileyi isteyin. Ve O’nun yolunda cihad edin. Umulur ki böylece siz felâha erersiniz.

 -16/NAHL-9: Ve alallâhi kasdus sebîli ve minhâ câir(câirun), ve lev şâe le hedâkum ecmaîn(ecmaîne).
Ve sebîllerin (dergâhlardan Sıratı Mustakîm’e ulaşan bütün yolların yani mürşidlerin) tayini, Allah’ın üzerinedir. Ve ondan sapanlar vardır. Ve eğer O dileseydi, sizin hepinizi hidayete erdirirdi.

8-Nefsin teslimi(yemin 3 kerefarz)

-4/NİSÂ-58: İnnallâhe ye’murukum en tueddûl emânâti ilâ ehlihâ ve izâ hakemtum beynen nâsi en tahkumû bil adl(adli), innallâhe niımmâ yeızukum bih(bihî), innallâhe kâne semîan basîrâ(basîran).
Muhakkak ki Allah, emanetleri sahibine teslim etmenizi emreder. İnsanlar arasında hakemlik ettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder. Muhakkak ki Allah, bununla size ne güzel öğüt veriyor. Ve muhakkak ki Allah, işiten ve görendir.

-5/MÂİDE-7: Vezkurû ni’metellâhi aleykum ve mîsâkahullezî vâsekakum bihî, iz kultum semi’nâ ve ata’nâ, vettekûllâh(vettekûllâhe), innallâhe alîmun bizâtis sudûr(sudûri).
Allah’ın, sizin üzerinizdeki nimetini ve: “İşittik ve itaat ettik” dediğiniz zaman, onunla sizi bağladığı misakını hatırlayın. Allah’a karşı takvâ sahibi olun, muhakkak ki O, göğüslerde (sinelerde) olanı en iyi bilir.

-5/MÂİDE-105: Yâ eyyuhellezîne âmenû aleykum enfusekum, lâ yadurrukum men dalle izehtedeytum. İlâllâhi merciukum cemîân fe yunebbiukum bimâ kuntum ta'melûn(ta'melûne).
Ey âmenû olanlar! Nefsleriniz, üzerinizedir (nefsinizin sorumluluğu üzerinize borçtur). Siz hidayette iseniz, dalâletteki bir kimse size bir zarar veremez. Hepinizin dönüşü Allâh'adır. O zaman yapmış olduğunuz şeyleri size haber verecek.

-6/EN'ÂM-152: Ve lâ takrebû mâlel yetîmi illâ billetî hiye ahsenu hattâ yebluga eşuddeh(eşuddehu), ve evfûl keyle vel mîzâne bil kıst(kıstı), lâ nukellifu nefsen illâ vus’ahâ ve izâ kultum fa’dilû ve lev kâne zâ kurbâ, ve bi ahdillâhi evfû, zâlikum vassâkum bihî leallekum tezekkerûn(tezekkerûne).
Yetimin malına, o en kuvvetli çağına gelinceye kadar, en güzel şekliyle olmadıkça yaklaşmayın. Ölçü ve tartıyı adaletle yerine getirin. Kimseyi gücünün dışında (bir şey ile) sorumlu tutmayız. Söylediğiniz zaman, yakınınız olsa bile, artık adaletle söyleyin. Allah’ın ahdini yerine getirin (ifa edin). Böylece tezekkür edersiniz diye, (Allah) işte böyle, size onunla vasiyet (emir) etti.

9-Nefs tezkiyesi

-35/FÂTIR-18:

Ve lâ tezirû vâziretun vizre uhrâ, ve in ted’u
muskaletun ilâ himlihâ lâ yuhmel minhu şey’un
ve lev kâne zâ kurbâ, innemâ tunzirullezîne
yahşevne rabbehum bil gaybi ve ekâmûs salâh(salâte),
ve men tezekkâ fe innemâ yetezekkâ li nefsih(nefsihî),
ve ilâllâhil masîr(masîru).

Ve yük taşıyan birisi (bir günahkâr) başka birinin yükünü (günahını) yüklenmez. Eğer ağır yüklü kimse, onu (günahlarını) yüklenmeye (başkasını) çağırsa bile ondan hiçbir şey yükletilmez, onun yakını olsa dahi. Sen ancak gaybte Rabbine huşû duyanları ve namazı ikame edenleri uyarırsın. Ve kim tezkiye olursa (nefsini tezkiye ederse), o taktirde bunu sadece kendi nefsi için yapar. Ve dönüş Allah’adır (Nefs tezkiyesi ile ruh Allah’a döner, ulaşır).

-87/A'LÂ-14: Kad efleha men tezekkâ.
Nefsini tezkiye eden kimse felâha (kurtuluşa) ermiştir.

-91/ŞEMS-9: Kad efleha men zekkâhâ.
Kim onu (nefsini) tezkiye etmişse felâha (kurtuluşa) ermiştir.

-7/A'RÂF-8: Vel veznu yevme izinil hakk(hakku), fe men sekulet mevâzînuhu fe ulâike humul muflihûn(muflihûne).
İzin günü (hesaplaşma günü) tartı (ölçü) haktır (gerçektir). Kimin (sevap) tartıları ağır gelirse, işte onlar, onlar felâha erenlerdir.

-7/A'RÂF-205: Vezkur rabbeke fî nefsike tedarruan ve hîfeten ve dûnel cehri minel kavli bil guduvvi vel âsâli ve lâ tekun minel gâfilîn(gâfilîne).
Ve sabah ve akşam vakitlerinde Rabbini kendi kendine, korkarak ve yalvararak, sözün sesli olmayanı ile zikret. Ve gâfillerden olma.

-13/RA'D-28: Ellezîne âmenû ve tatmainnu kulûbuhum bi zikrillâh(zikrillâhi) e lâ bi zikrillâhi tatmainnul kulûb(kulûbu).
Onlar, âmenûdurlar ve kalpleri, Allah’ı zikretmekle mutmain olmuştur. Kalpler ancak; Allah’ı zikretmekle mutmain olur, öyle değil mi?

10-Ruhun dunya hayatında Allah’a ulaşması
(misak 12 farz)

-13/RA'D-20: Ellezîne yûfûne bi ahdillâhi ve lâ yenkudûnel misâk(misâka).
Onlar, Allah’ın ahdini ifa ederler (ruhlarını, vechlerini, nefslerini ve iradelerini Allah’a teslim ederler). Ve misaklerini (diğer teslimlerle birlikte iradelerini de Allah’a teslim edeceklerine dair misaklerini) bozmazlar.

-13/RA'D-21: Vellezîne yasılûne mâ emerallâhu bihî en yûsale ve yahşevne rabbehum ve yehâfûne sûel hisâb(hisâbi).
Ve onlar Allah’ın (ölümden evvel), Allah’a ulaştırılmasını emrettiği şeyi (ruhlarını), O’na (Allah’a) ulaştırırlar. Ve Rab’lerine karşı huşû duyarlar ve kötü hesaptan (cehenneme girmekten) korkarlar.

-30/RÛM-31: Munîbîne ileyhi vettekûhu ve ekîmûs salâte ve lâ tekûnû minel muşrikîn(muşrikîne).
O’na (Allah’a) yönelin (Allah’a ulaşmayı dileyin) ve takva sahibi olun. Ve namazı ikame edin (namaz kılın). Ve (böylece) müşriklerden olmayın.

-31/LOKMÂN-15: Ve in câhedâke alâ en tuşrike bî mâ leyse leke bihî ilmun fe lâ tutı’humâ ve sâhibhumâ fîd dunyâ magrûfen vettebi’ sebîle men enâbe ileyy(ileyye), summe ileyye merciukum fe unebbiukum bi mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).
Ve bilgin olmayan bir şey hakkında, şirk koşman için seninle mücâdele ederlerse, ikisine de itaat etme! Ve dünyada onlara güzellikle sahip ol. Bana yönelenlerin (ruhunu Allah''a ulaştırmayı dileyenlerin) yoluna tâbî ol. Sonra dönüşünüz Banadır. O zaman yaptığınız şeyleri size haber vereceğim.

-39/ZUMER-54: Ve enîbû ilâ rabbikum ve eslimû lehu min kabli en ye’tiyekumul azâbu summe lâ tunsarûn(tunsarûne).
Ve Rabbinize (Allah’a) yönelin (ruhunuzu Allah’a ulaştırmayı dileyin)! Ve size azap gelmeden önce O’na (Allah’a) teslim olun (ruhunuzu, vechinizi, nefsinizi, iradenizi Allah’a teslim edin). (Yoksa) sonra yardım olunmazsınız.

-73/MUZEMMİL-8: Vezkurisme rabbike ve tebettel ileyhi tebtîlâ(tebtîlen).
Ve Rabbinin İsmi'ni zikret ve herşeyden kesilerek O’na ulaş.

-89/FECR-28: İrciî ilâ rabbiki râdıyeten mardıyyeh(mardıyyeten).
Rabbine dön (Allah’tan) razı olarak ve Allah’ın rızasını kazanmış olarak!

-51/ZÂRİYÂT-50: Fe firrû ilâllâh(ilâllâhi), innî lekum minhu nezîrun mubîn(mubînun).
Öyleyse Allah’a firar edin (kaçın ve sığının). Muhakkak ki ben, sizin için O’ndan (Allah tarafından gönderilmiş) apaçık bir nezirim.

-10/YÛNUS-25: Vallâhu yed'û ilâ dâris selâm(selâmi), ve yehdî men yeşâu ilâ sırâtin mustekîm(mustekîmin).
Ve Allah, teslim (selâm) yurduna davet eder ve (teslim yurduna, Zat'ına ulaştırmayı) dilediği kimseyi, Sıratı Mustakîm’e ulaştırır.

-42/ŞÛRÂ-47: İstecîbû li rabbikum min kabli en ye’tiye yevmun lâ meredde lehu minallâh(minallâhi), mâ lekum min melcein yevme izin ve mâ lekum min nekîr(nekîrin).
Rabbinize icabet edin (Allah’a ulaşmayı dileyin), Allah tarafından geri döndürülmeyecek olan günün gelmesinden önce. İzin günü, sizin için bir sığınak yoktur. Ve sizin için bir inkâr yoktur (yaptıklarınızı inkâr edemezsiniz).

-4/NİSÂ-58: İnnallâhe ye’murukum en tueddûl emânâti ilâ ehlihâ ve izâ hakemtum beynen nâsi en tahkumû bil adl(adli), innallâhe niımmâ yeızukum bih(bihî), innallâhe kâne semîan basîrâ(basîran).
Muhakkak ki Allah, emanetleri sahibine teslim etmenizi emreder. İnsanlar arasında hakemlik ettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder. Muhakkak ki Allah, bununla size ne güzel öğüt veriyor. Ve muhakkak ki Allah, işiten ve görendir.

-5/MÂİDE-7: Vezkurû ni’metellâhi aleykum ve mîsâkahullezî vâsekakum bihî, iz kultum semi’nâ ve ata’nâ, vettekûllâh(vettekûllâhe), innallâhe alîmun bizâtis sudûr(sudûri).
Allah’ın, sizin üzerinizdeki nimetini ve: “İşittik ve itaat ettik” dediğiniz zaman, onunla sizi bağladığı misakını hatırlayın. Allah’a karşı takvâ sahibi olun, muhakkak ki O, göğüslerde (sinelerde) olanı en iyi bilir.

-6/EN'ÂM-152: Ve lâ takrebû mâlel yetîmi illâ billetî hiye ahsenu hattâ yebluga eşuddeh(eşuddehu), ve evfûl keyle vel mîzâne bil kıst(kıstı), lâ nukellifu nefsen illâ vus’ahâ ve izâ kultum fa’dilû ve lev kâne zâ kurbâ, ve bi ahdillâhi evfû, zâlikum vassâkum bihî leallekum tezekkerûn(tezekkerûne).
Yetimin malına, o en kuvvetli çağına gelinceye kadar, en güzel şekliyle olmadıkça yaklaşmayın. Ölçü ve tartıyı adaletle yerine getirin. Kimseyi gücünün dışında (bir şey ile) sorumlu tutmayız. Söylediğiniz zaman, yakınınız olsa bile, artık adaletle söyleyin. Allah’ın ahdini yerine getirin (ifa edin). Böylece tezekkür edersiniz diye, (Allah) işte böyle, size onunla vasiyet (emir) etti.
 

11-Sıratı Mustakime ulaşmak

-6/EN'ÂM-153: Ve enne hâzâ sırâtî mustekîmen fettebiûh(fettebiûhu), ve lâ tettebiûs subule fe teferreka bikum an sebîlih(sebîlihi), zâlikum vassâkum bihî leallekum tettekûn(tettekûne).
Ve muhakkak ki; bu, Benim mustakîm olan yolumdur. Öyleyse ona tâbî olun. Ve (başka) yollara tâbî olmayın ki; o taktirde sizi, onun yolundan ayırır. İşte böyle size onunla vasiyet etti(emretti). Böylece siz takva sahibi olursunuz.

12-Takva sahibi olmak

-26/ŞUARÂ-108: Fettekûllâhe ve etîûn(etîûni).
Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin). Ve bana itaat edin.

-26/ŞUARÂ-126: Fettekullâhe ve etîûn(etîûni).
Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin) ve bana itaat edin (bana tâbî olun).

-26/ŞUARÂ-144: Fettekullâhe ve etîûn(etîûni).
Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin) ve bana itaat edin (bana tâbî olun).

-26/ŞUARÂ-163: Fettekullâhe ve etîûn(etîûni).
Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin). Ve bana itaat edin (bana tâbî olun).

-26/ŞUARÂ-179: Fettekullâhe ve etîûn(etîûni).
Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin). Ve bana itaat edin (bana tâbî olun).

-30/RÛM-31: Munîbîne ileyhi vettekûhu ve ekîmûs salâte ve lâ tekûnû minel muşrikîn(muşrikîne).
O’na (Allah’a) yönelin (Allah’a ulaşmayı dileyin) ve takva sahibi olun. Ve namazı ikame edin (namaz kılın). Ve (böylece) müşriklerden olmayın.

13-Tövbe-i Nasuh

-66/TAHRÎM-8: Yâ eyyuhellezîne âmenû tûbû ilâllâhi tevbeten nasûhâ(nasûhan), asâ rabbukum en yukeffire ankum seyyiâtikum ve yudhılekum cennâtin tecrî min tahtihel enhâru yevme lâ yuhzîllâhun nebiyye vellezîne âmenû meahu, nûruhum yes''â beyne eydîhim ve bi eymânihim yekûlûne rabbenâ etmim lenâ nûrenâ vagfirlenâ, inneke alâ kulli şey''in kadîr(kadîrun).
Ey âmenû olanlar (Allah’a ulaşmayı dileyenler)! Allah’a Nasuh Tövbesi ile tövbe edin! Umulur ki Rabbiniz, sizin günahlarınızı örter ve sizi altından nehirler akan cennetlere koyar. O gün Allah, nebîleri ve O’nunla beraber olanları mahzun etmez. Onların nurları, önlerinde ve sağlarında koşar. “Rabbimiz, bizim nurumuzu tamamla ve bize mağfiret et (günahlarımızı sevaba çevir). Muhakkak ki Sen, herşeye kaadirsin.” derler.

                                                                                      14-Zikir

 -73/MUZEMMİL-8: Vezkurisme rabbike ve tebettel ileyhi tebtîlâ(tebtîlen).
Ve Rabbinin İsmi'ni zikret ve herşeyden kesilerek O’na ulaş.

-33/AHZÂB-41: Yâ eyyuhellezîne âmenûzkûrullâhe zikren kesîrâ(kesîran).
Ey âmenû olanlar! Allah’ı çok zikirle (günün yarısından fazla) zikredin.

-4/NİSÂ-103: Fe izâ kadaytumus salâte fezkurûllâhe kıyâmen ve kuûden ve alâ cunûbikum, fe izatma’nentum fe ekîmus salât(salâte), innes salâte kânet alel mu’minîne kitâben mevkûtâ(mevkûten).
Namazı bitirdiğinizde; ayaktayken, otururken ve yan üzeriyken (yan üstü yatarken) Allah’ı hep zikredin! Güvenliğe kavuştuğunuzda namazı erkânıyla kılın. Çünkü; namaz, mü’minlerin üzerine, vakitleri belirlenmiş bir farz olmuştur.

ALLAH RAZI OLSUN

Bir insan Allah'a inanıyor diye, Allah'ın kulu olamaz bildiginiz gibi. Allah'ın dostu da olmaz. Allah'a inanan kişi kişisel iradesiyle bir seçim yapması gerekiyor. Allah'a ulaşmayı dilemesi gerekiyor, yani Ruhunu Allah'a ulaştırmayı Allah'tan talep etmesi gerekiyor. Ancak o zaman kişi Allah'ın kulu olur. Şeytanın kulu olmaktan ancak o andan irtibaren kurtulur.


8. Allah'a ulaşmayı dilemeyen kişinin gidecegi yer Cehennemdir


10/YUNUS-7: İnnellezîne lâ yercûne likâenâ ve radû bil hayâtid dunyâ vatme'ennû bihâ vellezîne hum an âyâtinâ gâfilûn(gâfilûne).


-Muhakkak ki; onlar, Bize ulaşmayı (hayatta iken ruhlarını Allah'a ulaştırmayı) dilemezler. Dünya hayatından razı olmuşlardır ve onunla doyuma ulaşmışlardır ve onlar âyetlerimizden gâfil olanlardır.


10/YUNUS-8: Ulâike me'vâhumun nâru bimâ kânû yeksibûn(yeksibûne).


-İşte onların kazandıkları (dereceler) gereğince varacakları yer ateştir (cehennemdir).


9. Allah'a ulaşmayı dilemeyen kişi Hüsrandadir


10/YUNUS-45: Ve yevme yahşuruhum keen lem yelbesû illâ sâaten minen nehâri yete ârefûne beynehum, kad hasirellezîne kezzebû bi likâillâhi ve mâ kânû muhtedîn(muhtedîne).


-Ve o gün (Allahû Tealâ), gündüzden bir saatten başka kalmamışlar (bir saat kalmışlar) gibi onları toplayacak (haşredecek). Birbirlerini tanıyacaklar (aralarında tanışacaklar). Allah'a mülâki olmayı (Allah'a ölmeden önce ulaşmayı) yalanlayanlar , hüsrana düştüler (nefslerini hüsrana düşürdüler). Ve HİDAYET e eren kimse(ler) olmadılar (ruhlarını ölmeden evvel Allah'a ulaştıramadılar).

  

10. Allah'a ulaşmayı dilemeyen kişi Mümin değildir


34/SEBE-20: Ve lekad saddaka aleyhim iblîsu zannehu fettebeûhu illâ ferîkan minel mûminîn(mûminîne).


-Ve andolsun ki iblis, onlar üzerindeki zannını (hedefini) yerine getirdi. Böylece mü'minleri oluşturan bir fırka (Allah'a ulaşmayı dileyenler) hariç, hepsi ona (şeytana) tâbî oldular.


11. Allah'a ulaşmayı dilemeyen kişi Fiskdadir


57/HADİD-27: Summe kaffeynâ alâ âsârihim bi rusulinâ ve kaffeynâ bi'îsebni meryeme ve âteynâhul incîle ve cealnâ fî kulûbillezînet tebeûhu re'feten ve rahmeh(rahmeten), ve rahbâniyyetenibtedeûhâ mâ ketebnâhâ aleyhim illebtigâe rıdvânillâhi fe mâ reavhâ hakka riâyetihâ, fe âteynellezîne âmenû minhum ecrehum, ve kesîrun minhum fâsikûn(fâsikûne).


-Onların arkalarından da resûllerimizi ardarda gönderdik. Meryemoğlu İsa'yı da arkalarından gönderdik ve ona İncil'i verdik. Ona tâbî olanların kalplerine refet ve rahmet kıldık. Ve üzerlerine farz kıldığımız, fakat kendilerinin güya Allah'ın rızasını kazanmak için icat ettikleri ruhbanlığa bile hakkıyla riayet etmediler. Biz de içlerinden âmenû olanlara (yaptıklarına karşılık olarak) mükâfatlarını verdik. Çoğu ise fasıklardı.

  

Allah amenu olanları mükafatlandırdı, yani Allah'a ulaşmayı dileyenleri, diğerleri ise fasıklar. Fıskta olanlar.


12. Allah'a ulaşmayı dilemeyen kişinin amelleri heba olur

  

7/A'RAF-147: Vellezîne kezzebû bi âyâtinâ ve likâil âhireti habitat a'mâluhum, hel yuczevne illâ mâ kânû ya'melûn(ya'melûne).

  

-Ve âyetlerimizi ve ahirete ulaşmayı (hayatta iken ruhun Allah'a ulaşmasını) inkâr eden kimselerin amelleri, heba oldu (boşa gitti). Onlar, yaptıklarından başka bir şeyle mi cezalandırılır (karşılık verilir)?

  

13. Allah'a ulaşmayı dilemeyen kişi HİDAYET e değildir


10/YUNUS-45: Ve yevme yahşuruhum keen lem yelbesû illâ sâaten minen nehâri yete ârefûne beynehum, kad hasirellezîne kezzebû bi likâillâhi ve mâ kânû muhtedîn(muhtedîne).


-Ve o gün (Allahû Tealâ), gündüzden bir saatten başka kalmamışlar (bir saat kalmışlar) gibi onları toplayacak (haşredecek). Birbirlerini tanıyacaklar (aralarında tanışacaklar). Allah'a mülâki olmayı (Allah'a ölmeden önce ulaşmayı) yalanlayanlar , hüsrana düştüler (nefslerini hüsrana düşürdüler). Ve HİDAYET e eren kimse(ler) olmadılar (ruhlarını ölmeden evvel Allah'a ulaştıramadılar).

Abdülkadir Geylani Hazretleri buyurur ki:

Sadıklara, Salihlere iltihak et, onların arasına katıl, eğer kimin Salih kimin münafık olduğunu ayırt edemezsen o zaman geceleyin kalk namaz kıl. Ve deki.

-Yarabbi, bana salih kullarını göster, sana gelmemde kılavuzluk edecek kişileri göster. (Sohbetler kitabı sayfa 201)

Allah’tan hacetimizi veya Abdulkadir Geylani Hazretlerinin Söylediği gibi bizi Allah’a gitmemizde yani O’na ulaşmamızda kılavuzluk edecek olan mürşidimizi sormak için perşembeyi cumaya bağlayan gecede, boy abdesti alınarak 4 Rekatlık Hacet namazına niyet edildikten sonra aşağıdaki ayetler okunur:

1. Rekat:          Subhaneke + Fatiha + 3 Ayetel Kürsi

2. Rekat:          Fatiha + İhlas + Felak + Nas

Oturuş: Ettehiyyatu

3. Rekat:          Fatiha + İhlas + Felak + Nas

4. Rekat:          Fatiha + İhlas + Felak + Nas

Oturuş: Ettehiyyatu + Allahumme Salli + Allahumme Barik + Rabbena

Namaz bittikten sonra kişi, Allah’tan mürşidini rüyasında göstermesini diler ve hiç konuşmadan göğsü kıbleye gelecek şekilde sağ tarafının üzerine yan üstü yatarak uzanır. Üç kere daha Ayetel Kürsi okur ve Allah’ın kendisine mürşidini mutlaka göstereceğine kesin inanarak “Allah, Allah” diye zikrederek uyuyakalır. Eğer birinci gece de göremezse her Perşembe veya her gece mürşidini Allah kendisine gösterinceye kadar bu namaza devam eder.

Bakara 45’de Allah’tan Hacet namazıyla yardım istemek üzerimize farz kılınmış ve Rabbimiz huşu sahiplerine mutlaka yardım edecek ve mürşidini gösterecektir. İşte o huşu sahipleri Bakara 46’ya göre mutlaka ölmeden önce Allah’a ulaşacaklarına ve ölümden sonra da ruhlarının Allah’a geri döneceğine kesin olarak inanan kişiler. Çünkü ancak Allah’a ulaşmayı dileyen ve kesin olarak inanan kişiler hidayete ererler ve ancak o zaman kalplerindeki gerçek Allah sevgisi yeşerebilir ve huşu sahibi olabilirler.

2/BAKARA-45: Vesteinü bis Sabri ves salat (salati), ve inneha le kebiretun illa alel haşiin (haşine).

(Allah’tan) sabırla ve namazla yardım (istiane) isteyin. Fakat muhakkak ki bu (HACET NAMAZI ile kişiyi Allah’a ulaştıran MÜRŞİD’i sormak), huşü sahibi olanlardan başkasına elbette ağır gelir.

2/BAKARA-46: Ellezine yezunnüne ennehum mulakü rabbihim ve ennehum ileyhi raciün (raciüme).

O (huşü sahipleri) ki; onlar, Rab’lerine (dünya hayatında) muhakkak mülaki olacaklarını ve (sonunda ölümle) mutlaka O’na döneceklerini bilirler. (Yakin derecesinde inanırlar.)